Hoge hakken

In een recente mailing stond een link naar een filmpje van een model op te hoge hakken dat twee keer onderuit gaat op de catwalk.

Mijn vraag was of je hierom mag lachen. Onder de 'goede inzendingen' werd een CD verloot. (Natuurlijk was iedere inzending goed. De CD van Kirtana ging naar Annette) Voor je het filmpje bekijkt en de reacties leest, hieronder een toelichting / verantwoording mijnerzijds.

Ik plaatste het filmpje omdat ik iets met hoge hakken heb. Ik vond ze namelijk als kind, toen ik dames in de kerk ter communie zag gaan geheel gefocust op het geluid dat hun hakken op de stenen plavuizen maakten, belachelijk. Het viel me op dat de dames op de heenweg harder klakten en schraapten dan op de terugweg. Dankzij de hostie natuurlijk. Jezus op je tong; het maakt nederig.

Ik ben nu 52 en een stuk wijzer. Houd ik mijzelf voor. Hoge hakken vind ik niet belachelijk meer. Ik vind ze nu krankzinnig. Onlangs zag ik een filmpje waarop een arts uitlegde waar in je lichaam die hakkenhouding schade toebrengt: de voet, de enkel, de knie, het bekken, de onderrug en de nek. Volgens mijn domme mannenverstand spoor je niet als je dat jezelf aandoet omwille van ....tja, van wat ? Iets lijken ? Mijn logica is dit: als je hoge hakken draagt om aantrekkelijk te zijn, dan zeg je daarmee dus dat je het niet bent. Dames, spaar je lichaam en spaar je de moeite. Je bent al mooi.

Wat vind ik zo leuk aan het filmpje ? Niet dat dat meisje valt. Je vraagt er natuurlijk om als je op te grote schoenen op te hoge hakken expres met X-benen gaat lopen, maar toch, sneu voor haar. Het leuke vind ik die mannen. Die horen zich in te houden en proberen dat eerst ook. De een spreekt de ander nog bestraffend toe als die begint te lachen. Tot ze eraan toegeven. Volgens mij, maar dat kan projectie zijn, lachen ze het hele circus uit. Van magere modellen met strakke gezichten die in rare kleren en op idiote schoenen over een plank lopen. En iedereen er omheen die doet alsof het belangrijk is. Een bevrijdende lach, vind ik het.

Hun vrouwelijke collega illustreert m.i. hoezeer we, zal ik uit solidariteit zeggen, geconditioneerd zijn. ‘Gaan jullie maar eens op zulke schoenen lopen,’ zegt ze verwijtend. Alsof vrouwen nu eenmaal verplicht zijn om dat te doen. Alsof ze respect verdienen omdat ze die zware taak trouw en zonder al teveel gemor volbrengen, elke dag weer.

Voor je me van seksisme beschuldigd: ik denk precies hetzelfde over stropdassen. Prins Claus’ actie (hij bevrijdde zich publiekelijk van deze ‘zelfgekozen nieuwe ketenen’) sprak me zeer aan. Dag in dag uit met een reep katoen strak om je nek lopen omdat dat ‘hoort’; ik heb het nooit begrepen. Het enige verschil met hoge hakken is dat een das niet direct lichamelijke schade veroorzaakt. Hoewel een verminderde toevoer van zuurstof naar de hersenen op termijn ook niet goed is natuurlijk.

Tot slot van dit betoog, dat me vast net zomin in dank zal worden afgenomen als wanneer ik voorreken dat kettingbrieven, vooral die met spirituele woorden erin, pure verlakkerij zijn, een anekdote die de simpele aard van mijn geest duidelijk laat zien:

Ik liep met een vriendin in Bologna. Zij had nieuwe schoenen gekocht en strompelde naast mij voort. Ik had met haar te doen en stelde voor om terug naar haar huis te gaan en makkelijkere schoenen aan te trekken. Maar Irene zei ‘Nee, ik heb ze juist gekocht om te laten zien’. Toen was mijn plan: ‘Weet je wat ? We gaan terug, je doet makkelijke schoenen aan en dan hang je deze om je nek zodat iedereen ze kan zien.’

OK, hieronder de link naar het filmpje en de reacties (ik kan er een paar gemist hebben) op de vraag of je hierom mag lachen.


De vraag, mag ik hier om lachen, impliceert een oordeel van een ander of vanuit je eigen "opvoeding / verleden"Kan ik hierom lachen wordt bepaald door de innerlijke kwaliteit van de waarnemer.Waarbij de waarnemer al of niet verbondenheid beseft met het waargenomene.Waar het hier dus om gaat is wat gebeurt er spontaan bij de waarnemer van dat alles.De voor mij meest interessante vraag is echter:Wat is een goede inzending? Dus terecht houd je je hart vast.

I know the notion may seem a little strange, maar natuurlijk mag je lachen! All is welcome here.

Totaal niet grappig, uiteraard. Vervelend voor het meisje, moeilijke schoenen en gladde vloer. Stelletje verveelde mannen, geen goed voorbeeld voor de jeugd. Wel nog te vermelden dat onverwachte zaken vaak op de lachspieren wekken, hoe erg ook.

Wat mij gelijk te binnen schiet aan de vraag of je erom mag lachen, is de vraag of je er een prijsvraag over mag maken..Wat is meer waard voor iemand, een lach of een prijs. In het geval van deze vorm maak je ze misschien wel allebei mee.Het is als het leven..De dubbelheid. Schaamte en lachen. Slank zijn en lomp. Lomp versus dik. Lekker lopen of lekker vallen. Etc etc etcVoor haar is het een verschrikkelijk moment, de ander ziet dit (na een rotdag, waarin hij de sneeuwvlokken niet meer zag) en lacht voor de eerste keer die dag. Tsjaa..Ik kom uiteindelijk uit op de sluitende woorden:Je mag er net zo hard om lachen als je je mag schamen. Zowel voor diegene die valt als voor diegene die lacht.

Mag je hier om lachen? Ik kan er absoluut niet om lachen, heb zelfs het filmpje eerder gestopt omdat ik het niet kon aanzien dat ze NOG een keer zou allen.. En toch, waarom onderscheid maken tussen goed en fout, tussen wat wel en niet mag? Waarom in die dualiteit gaan zitten? Ik kan me voorstellen dat als je in karma gelooft het je meer lijden oplevert dan dat je merit verkrijgt, maar dat zegt alleen iets over eigen verantwoordelijkheid, niet over of het wel of niet mag. Ik heb liever dat ze lachen om zoiets (en daarmee endorfines aanmaken waardoor ze misschien iets gelukkiger thuiskomen) dan dat ze ruzie aan het maken zijn, of oorlog of... Mag je hierom lachen? Ik denk het dus wel.. Hoe vreselijk ik het ook vind om naar te kijken...

Ik vind het niet zozeer de vraag of erom gelachen kan worden, maar of het de moeite waard is om uitgezonden te worden en of het überhaupt leuk is. Ja, het is leuk, het is slapstick. Nee, het hoort niet in een nieuwsshow.

Antwoord: Er is geen vermaak als leedvermaak,

Is er überhaupt een goed antwoord op een ethische vraag?

Dit filmpje is zielig, die modeshow/ hoge hakken, hoe was het?leidt mij van onwerkelijk naar werkelijkheid

Lachen is een emotie die opkomt en zich niet afvraagt of het mag. Alleen het verstand kan hem onderdrukken.Dient het verstand een emotie te onderdrukken wanneer hij vind dat het ongepast is?Daar zullen de meningen over verdeeld zijn. Het verstand is zeer divers, gevormd door cultuur, omgeving etc. Naar mijn mening mag je toegeven aan je emotie en voluit lachen, als je ook kunt toegeven aan je emotie van pijn als een ander zich gekwetst voelt.

Natuurlijk mag je hierom lachen, waarom niet. 't Is toch heerlijk om hier de slappe lach van te krijgen. Het model kan beter een paar schoenen aandoen waar ze op kan lopen, misschien wíl ze anderen hierom laten lachen, zalig toch!Dus ja, wat mij betreft mag je hierom lachen.

Mag je hierom lachen, vraag je.Ach ja, waarom niet. Waarschijnlijk staat ze zelf ook te lachen in de kleedkamer.Bovendien is het bijna niet de vraag of je mag lachen, het werkt bij mij in ieder geval zo dat ik na de eerste reactie van schrik, de volgende reactie komt van heimelijk lachen en na de herhaling het lachen toeneemt.Ik hoop dat ze haar enkels niet verzwikt heeft.

ja, je mag altijd lachen, behalve als je iemand uitlacht
Nou, ik heb nog eens gekeken en blijf het een flauw en misselijk filmpje vinden. Puur leedvermaak, vooral dat steeds maar weer herhalen. Maar zo aan de reacties te zien vindt iedereen het helemaal hilarious. Mijn antwoord: tuurlijk mag je er om lachen, maar buit het incident niet zo meedogenloos uit.

Win ik nou de CD??? Ben eigenlijk vooral benieuwd naar reacties van andere cultural creatives uit jouw netwerk.