Kort Boek 1

De eerste zin van dit boek kan hier om auteursrechtelijke redenen helaas niet weergegeven worden. Wij meenden er beter aan te doen met een ijzersterke opener te komen dan zelf iets te bedenken. In de rechtzaak die ongetwijfeld zou volgen - wij kennen Haryy Mulisch als een beminnelijk mens maar er zijn uiteraard ook voor hem grenzen - dachten wij weg te komen met de vaderlandse standaardverdediging dat wij onbewust woorden moeten hebben gereproduceerd en dat bovendien later in het boek toch staat vermeld dat naar onze mening de jonge generatie schrijvers veel verschuldigd is aan de grote drie. Dat wij daarbij Kan, Sonneveld en Hermans voor ogen hadden, kan onder ede simpelweg glashard ontkend worden. Het zou allemaal met een gemompeld "OK, sorry dan" aflopen, en wij hadden onze opener gehad. De Centraal Beheer advocaat van onze uitgever deelde onze visie echter niet en raadde deze route ten sterkste af.

Ook de tweede zin kunnen wij hier niet weergeven. Het is betreurenswaard. Menend in de anonimiteit aan deze bestseller te werken, gingen we ervan uit dat ons voornemen om een zin te lenen van onze helaas te laat overleden volksschrijver slechts in kleine kring bekend zou blijven. Wat bleek ? Het was niet onopgemerkt gebleven. Een naar eigen zeggen radicale moslim meldde zich ten kantore en verzocht om een onderhoud. Na een half uurtje theedrinken en luisteren naar een relaas dat weliswaar veel Nederlandse woorden bevatte maar elke neiging tot wat wij hier samenhang noemen ontbeerde, namen wij hartelijk afscheid. Een analyse van de bandopname door instituut Klinkendaal bracht aan het licht dat volgens de in de omgeving van het Jemenitische gehucht Chikhlat zeer gerespecteerde mullah Abdulla Rachman Muhammid Ali al Lasrack, de Koran zo geïnterpreteerd dient te worden dat, ongeacht de inhoud, elke uit een homosexueel bewustzijn voortgesproten zin geacht moet worden zelf ook homosexueel te zijn, en dat ons daarom een zekere dood te wachten stond indien wij ons voornemen met betrekking tot de tweede zin van ons boek zouden uitvoeren. Daar bovenop sprak onze bezoeker op persoonlijke titel de verwachting uit dat wij als extra vergelding in het paradijs verwelkomd zouden worden door 70 ladderzatte homo's, waarvan zeker 40 Belgisch. Wat de doorslag heeft gegeven laten wij hier in het midden, maar dat we voor de druk van moslimzijde zijn bezweken erkennen wij volmondig.

De derde zin, deze, heeft weliswaar het boek ongeschonden gehaald, maar werpt o.i. verder weinig licht op de inhoud ervan.

Hoewel er dus van enige vooruitgang gesproken kon worden, bracht ook de vierde zin geen doorbraak. Wij konden het er niet over eens worden. Uiteindelijk is in goed overleg o.l.v. Dhr Wijffels, besloten om beide zinnen integraal op te nemen. Bob's keuze is: "Stuur die mail maar door," zei hij rustig. Die van John: Met een paar felle bewegingen rukte hij haar jurk aan flarden.

De vijfde zin, en dan gaan we, om met Mister Bean te spreken, al richting het einde van onze analyse, zet het voorafgaande opeens in een ander perspectief. Hij dient dan ook, in onze uiteraard subjectieve visie, als sleutel tot het hele mysterie gezien te worden. Hier volgt hij, in de hoofdletters die hij verdient: HIJ HAD HET ZELF GEDAAN !

 

Als piece de resistance was oorspronkelijk een goed lopende slotzin van Remco Campert aangezocht ("De toestand was niet hoopgevend, maar dat is de toestand nooit"). Het pessimisme dat eruit spreekt begon ons allengs echter meer en meer tegen te staan. Wij zijn meer jongens van de VOC mentaliteit, en kiezen daarom voor het onverbloemde, de toekomst blij open latende:'Ze graaiden de buit bijeen, lieten de vrouw voor dood achter en vervolgden al zingend van koningin en vaderland hun weg.'

EINDE