De tering is geworpen

Groeten uit Stockholm. Een mens reist wat af. Voor kerstmis naar Nederland, erna naar Ierland, terug naar Nederland en nu alweer hier.

Ierland was niet gepland. We, Madeleine en ik, kregen het bericht dat een dierbare vriendin ernstig ziek was en besloten erheen te gaan.

Wel eens in een Iers ziekenhuis geweest ? Reuze gezellig, maar ik zou er niet graag ziek zijn. Op de zaal met zes bedden werd gekreund, gelachen, pizza gegeten en druk mobiel getelefoneerd. Twee radio’s boden tegen elkaar op, een priester bad hardop met een ernstig zieke vrouw en op het bed naast onze vriendin werd de poepluier van een baby verwisseld (onder de poster die schreeuwt dat je je handen moet wassen ivm een of andere ziekenhuisbacterie). Voor dit alles werden de gordijnen niet gesloten.

Wel fijn dat je op elk willekeurig moment binnen kunt lopen en we dus vele uren bij onze vriendin konden zitten. Hoewel ze wat opknapte, hebben we in ons hart afscheid genomen van de vrouw die ons middels een verjaardagsdiner onbewust bij elkaar heeft gebracht.

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Net als elke dag. Ieder moment zelfs. Maar toch. Ik heb me voorgenomen om geen chips en geen kaas meer te eten. Belangrijkere zaken heb ik op de planning gezet voor 2009. Fijn dat de oudejaarsnacht rustig is verlopen. Slechts 2 doden, 411 arrestaties en 37 branden. En dat terwijl er een bedrag in rook is opgegaan waarmee je het onderwijs in een klein Afrikaans land op de rails kunt zetten.

Je hoort het al, ik ben somber over ons land, dat ooit als voorbeeld van beschaving gold. Het zal wel komen door het hoorbare gerommel van de Nederlandse onderbuik. Een paar weken terug floepte er opeens een merkwaardig ouderwets gedicht uit het toetsenbord. Ik geloof dat ik bezeten ben door de geest van Bilderdijk. Maar goed, dat was hij zelf ook, en hij heeft er een productief leven van gemaakt. Bezeten zijn door de geest van Peter Van Kan is niet noodzakelijkerwijs beter.
Wat me eraan doet denken. Hoe ouder ik word hoe meer ik me afvraag waarom mensen menen dat ze vooral moeten doen wat ze zelf willen en vinden. M.i. maakt het niet uit hoe je iets bereikt, als je het maar bereikt. (Ik het niet over uiterlijke maar innerlijke zaken). In de tijd dat ik het Anandacentrum leidde, heb ik vaak mensen horen zeggen en nog vaker horen denken, als reactie op een of ander nuttig advies van deze of gene meester, dat zij hun eigen weg naar God wilden gaan. Alsof het advies van een verwarde geest (jij en ik) beter is dan dat van een heldere (elke meester). Alsof je extra punten krijgt van God als je Haar trots kunt melden dat het weliswaar wat langer heeft geduurd, ”maar ik ben wel MIJN EIGEN WEG gegaan, God.” Ik weet wel wat God gaat antwoorden: ”En ik maar wachten.”

Ik bedoel, de beste weg naar God is de snelste, toch ? M.i. is het leven te kort om van alles een project te maken waar je het met je hele schare van subpersoonlijkheden eens uitgebreid over gaat hebben, om na enige brainstromweekenden tot een plan van aanpak te komen voor hoe je je EIGEN WEG gaat naar het opgeven van een slechte gewoonte.

Geef mij maar Krishnamurti, met zijn definitie van intelligentie:

`Zien dat iets waar is en dan die waarheid laten handelen.´

M.a.w., je hoeft het niet eerst eens te worden met een waarheid, of de consequenties ervan leuk te gaan vinden. Om met Nike te spreken: just do it. Je kunt je niet een waarheid eigen maken. Maar je kunt wel een illusie opgeven, zodat weer een stukje van de pijn die je om je heen hebt hangen door waarheid vervangen wordt.

Het is net als met meditatie en stilte. Eerst is het alsof jij mediteert en in jezelf stilte ervaart. Later besef je dat de stilte niet in jou is, maar jij in de stilte bent. Als je daar lawaai maakt, dan ervaar je die stilte niet. Als je zelf kalm wordt, dan wel. Maar dat je stilte ervaart, maakt het niet tot jouw stilte. Dat je ziet dat iets waar is, maakt het niet tot jouw waarheid. Dat je een weg van A naar B gaat, maakt het niet tot jouw weg. Dat je God vindt, maakt het niet tot jouw God. Ik zou zeggen: hou het simpel, doe wat je moet doen en maak je niet druk om het straatnaambordje.

 

(Het kost een paar centen, zo’n site, maar dan kun je wel lekker preken zonder dat iemand je tegenspreekt).

 

Hieronder het gedicht.

Heb een prachtig jaar.

Namaste,

Peter

De tering is geworpen

Het donkert overal

Ik weet niet of ik morgen

Mijn land herkennen zal

Haar collectief geheugen

Vertrouwt op internet

Waar een mening telt als feit en

emotie geldt als wet

Ooit kwamen hier marcheren

blonde mannen van stavast

Ze deelden zwarte lakens uit

En namen fietsen Joden rooien

als oorlogsbuit

om op een hoop te gooien

zeshoog opgetast

altijd heb ik gedacht

dat dit de bodem was

dat ons land vanaf die diepte

van honger bloed en kamergas

zich af zou zetten, steeds omhoog en weg van haat

omdat wat ons bedreigd had

onthuld was als het kwaad

 

nu hoor en zie ik Wildemannen

weer geloven in een kreet

de schaamte is voorbij en

men wil recht door zee

naar wij en hier van ons en nu

de burger aan de macht

wie niet meedoet die moet weg

vandaag nog, of vannacht

 

zo blijkt, en het doet pijn

dat alles kan verkeren

het kwaad het is niet uitgeroeid

het gaat opnieuw proberen

wie van na die ramp van toen

zal ooit hebben geloofd

dat men ook hier in Nederland

met luide stem zou roepen

dooft het licht, het licht moet gedoofd !