In een notedop

Deze week, wegens het bereiken van de gezegende leeftijd van 50 jaar (elke leeftijd is gezegend natuurlijk), een sentimental journey uit de laatste BoBrief:

Vijftig worden heeft tot mijn verrassing wel degelijk betekenis voor me. Veertig zei me niets, maar nu heb ik echt een gevoel van tjonge, 50 jaar. Met alle dankbaarheid en verwondering die daarbij hoort. En met de neiging tot terugblikken. Ik volg die neiging, begin gewoon en zie wel.

Een hoogtepunt op mijn 6e was de geboorte van mijn zusje Christa. Niet dat ik me van de gebeurtenis zelf heel veel herinner, maar dat er met haar iets heel leuks en liefs bij kwam, en ik had daar al zo veel van om me heen met mijn ouders, broer Bert en zus Mirjam, en mijn lieve oma, weet ik nog goed.
Mijn jeugd verliep redelijk onbezorgd en bestond voornamelijk uit voetballen. Vakanties, d.w.z. kamperen met het hele gezin, waren steeds het hoogtepunt van het jaar.

Hoogtepunten tijdens mijn middelbare schooltijd waren het bereiken van lang gekoesterde wensen. Zo werd ik drummer. Ik was dat een tijdje bij het “ritmisch jongerenkoor’ in de kerk, na jaren geboeid naar mijn voorgangers te hebben gekeken. Jammer dat ik net zo gespannen was als het drumstel krakkemikkig, zodat mijn natuurlijke aanleg voor rock and roll niet uit de verf kwam.

Dat kwam hij wel in de eerste punkband ter wereld, Malik Toush. Daarmee waren we de schrik van de school en onze tijd een jaar of 4 vooruit. Muzikaal een dieptepunt, maar qua lachen een hoogtepunt. Na kort in weinig levensvatbare bands als ‘Lepra’ en ‘Alcohol’ gespeeld te hebben (nomen est omen), vond ik later als drummer mijn draai helemaal in southern rock band Sugaree. Een hoogtepunt.

Nog een lang gekoesterde wens was Petie. Het duurde twee jaar maar ze werd mijn vriendin. Hoe het mogelijk was dat mijn liefde daarna al betrekkelijk snel verflauwde, begreep ik niet. Wist ik veel dat verliefdheid en liefde twee verschillende dingen zijn.

De laatste pakweg 4 jaar van de middelbare schooltijd waren trouwens, ondanks ontzettend veel lachen, emotioneel één groot dieptepunt.

Een ander hoogtepunt dat later een dieptepunt opleverde, was het voetballen bij Spartaan. Na jarenlang een veelbelovend talent te zijn geweest dat op een of andere manier in wedstrijden zelden helemaal uit de verf kwam, alweer, inderdaad, deed ik als 16jarige mee aan een prestigieus internationaal A-junioren toernooi in Winterswijk. Ik was zelf toen nog B junior maar werd meegenomen met het oog op ' ervaring opdoen'. De eerste wedstrijd stond ik reserve; in de tweede scoorde ik een fraai doelpunt en in de derde speelde ik de sterren van de hemel. Ik voel me nog langs een tegenstander gaan, bij de keeper buitenom en ons eerste doelpunt panklaar leggen voor Bertje van de Gun. In de tweede helft slalomde ik in het strafschopgebeid langs vier man plus de keeper en scoorde het winnende doelpunt tegen de sterker geachte tegenstander. De mensen die me al jaren kenden als belofte, hadden iets van wat gebeurt hier ? Peter is helemaal los. Er was sprake van interesse van profclub Go Ahead Eagles. Maar na de zomer was mijn hoofd zozeer in beslag genomen door Petie, poëzie en muziek, dat ik na een maand opeens besloot om na 8 jaar te stoppen met voetballen.

Later, toen ik 19 was, ben ik weer lid geworden van dezelfde club. Dat was geen goed idee. Want ik klom ondanks mijn levensstijl, waar men niets van wist en dat was maar goed ook, al snel op tot de plek waar ik als jongetje van had gedroomd: spelen in het eerste op het hoofdveld. Ik was reserve en de trainer liet me in de tweede helft warm lopen. Nu had ik nauwelijks geslapen en een kater van hier tot Tokio. Dat gaat niet goed, voelde ik, maar wist niet wat te doen. Voor ik het verstandige besluit had kunnen nemen om de trainer te melden dat ik me niet lekker voelde, “een griepje misschien, trainer”, stond ik al binnen de lijnen. Ik bleef op de been en hield mijn ontbijt binnen. Maar daar was dan ook alles mee gezegd, want ik raakte geen bal. De pakweg 300 mensen langs de kant begrepen niet wat er met me aan de hand was. Ik hoorde afkeurend gemompel als ik weer eens in de buurt van de bal kwam. Maar het dieptepunt moest nog komen: tegen het eind van de wedstrijd struikelde ik over mijn eigen benen. Om dit aannemelijk te maken boog ik me voorover, zogenaamd om mijn veters te strikken. God wat een ellende. Jaren van gedroomd hoe ik hier op dit veld onze club in de vaart der voetbalvolkeren op zou stoten, werd deze totale afgang de realiteit. Na afloop heb ik wat gemompeld over evenwichtstoornissen, ben op reis gegaan en heb nooit meer een voet op dat veld gezet.

Dan maar snel weer een hoogtepunt. Mijn eerste reis als straatmuzikant in Frankrijk. Ik was 21, verdiende genoeg om van te leven, schreef mijn grote hit Heaven on earth en viel voor de mooie, 3 jaar oudere Engelse Kathleen.

Met wie ik het jaar daarop een duidelijk dieptepunt beleefde: mijn ongeluk. Zie het boek wat ik erover schreef (een hoogtepunt).

Na uit het dal te zijn gekropen en alleenwonend weer bij mijn kracht te zijn gekomen, een hoogtepunt, rende ik het spirituele pad op. Bijzonder daarop waren de lezingen van Krishnamurti die ik bijwoonde in Zwitserland, in 1984 en 1985.

In 1987 maakte ik een lange reis, misschien het hoogtepunt en in ieder geval de meest intensieve periode van mijn leven. Ik voelde dat ik discipel van Yogananda was, leefde zoals ik wilde n.l. vrij, schreef een stuk of 6 nummers en het ‘Dagboek van mijn broertje’ dat ik in zijn geheel bijvoeg, verdiende 15.000 gulden op straat, maakte mijn eerste studio opnamen en werd nooit meer dezelfde.

In 1989 nam ik in mijn eentje het album “Meet my inspiration’ op. Ik wilde perse alle 12 instrumenten zelf bespelen, oefende 3 maanden en nam in een week op 24 sporen drie kwartier muziek op. Als ik ernaar luister, kan ik me nog steeds moeilijk voorstellen dat ik dat allemaal in mijn eentje in zo korte tijd voor elkaar kreeg. Een hoogtepunt dus. En tegelijk pijnlijk, omdat ik door tijd- d.w.z. geldgebrek de nummers niet heb kunnen maken tot wat ze hadden kunnen zijn. Met uitzondering van Om namaha Shivaya, dat dan ook als enige op de overzichtsCD Flowers at Your feet staat.
De ontdekking in 1991 van Ananda Assisi, spirituele gemeenschap van Yogananda discipelen, betekende een breuk met wat ik in Nederland had opgebouwd. In 1992 verbleef ik er drie maanden en ik werd alweer nooit meer dezelfde. Hoogtepunten van dit hoogtepunt waren de inwijding in Kriya Yoga en een plotselinge ervaring van goddelijke liefde. Die misschien niet meer dan een paar minuten duurde, maar me meer leerde dan 100 heilige boeken.

In 1993 vierde ik in Los Angeles dat 100 jaar eerder Yogananda geboren werd. Ooit in een hotel verbleven waarin 6000 mensen 5 dagen lang mediteren en chanten ? The Bonaventure Hotel werd nooit meer dezelfde.

In 1996 startte ik met een paar trouwe vrienden het Anandacentrum in Onna. Een hoogtepunt, want de verwezenlijking van een lang gekoesterd verlangen. En het samen werken aan een ideaal was prachtig en verrijkend. Op relatiegebied beleefde ik er een dieptepunt, dat dan weer wel. Zie volgend jaar het boek “Een vrouw van 14”.

Muzikale hoogtepunten maakte ik mee met Talia Marcus. Vooral de optredens in 2005 tijdens en na de aanwezigheid van Grace, zelf een hoogtepunt, zie website, waren van een diepte die ik nog niet eerder had meegemaakt.
Maar dat was een paar jaar na een andere intense ervaring: het overlijden van mijn broer. Alleen wie zelf een geliefde broer of zus heeft verloren, kan zich denk ik voorstellen wat voor soort pijn dat brengt en hoe hevig die is. Het aan mijn ouders moeten vertellen dat hun oudste zoon plotseling overleden was, is met afstand het zwaarste dat ik in mijn leven heb moeten doen. Toch is het ergens moeilijk om mijn broer’s overlijden als dieptepunt te zien, omdat er zoveel diepe liefde in en om voelbaar was. Het missen blijft zwaar, dat wel.

Een jaar eerder vierden we met het oergezin in Rotterdam, waar we alle zes geboren en getogen zijn, het 50jarig huwelijk van mijn ouders. Het was een door mij lang gekoesterde wens. Om na pakweg 30 jaar weer met zijn zessen te zijn was als een droom. Zulk soort harmonie vind je misschien alleen in gezinnen, omdat je daarin deel van elkaar bent. Als je het geluk hebt in zo’n gezin geboren te worden althans.

Nog meer dood. Vorig jaar overleed dierbare vriendin Marian, jarenlang de drijvende kracht achter de stichting die yogaweekenden voor gehandicapten organiseert. Die startte ik in 1989, en dat de stichting nog steeds actief is beschouw ik als een van de successen van mijn leven. Maar Marian wordt node gemist, door mij en door deze wereld, die zulke mensen hard nodig heeft.

Teveel vrienden overleden: Mettie, Klaske, Tjally, François, Arnold. Mijn eigen verdriet werd vermeerderd met het zien van dat van de familie / partner. Klaske bracht ook een hoogtepunt. Toen ze opgebaard lag in een koude kamer gaf ze me een onvergetelijke ervaring van de vrede en vreugde van de astrale wereld.

Moeilijk om er een uit te pikken, dus dat doe ik maar niet: mijn vele reizen, m.n. die naar de VS en Ierland, hebben een permanent gevoel van heimwee achtergelaten. In California ontmoette ik zowel Grace als Kirtana in de eigen omgeving. Hoogtepunten. En Italië, waar ik zeker 30 keer was, is mijn tweede moederland. Zoveel bijzondere ontmoetingen, waaronder die tijdens lesgeven aan groepen gehandicapten; zoveel dierbare vrienden; zoveel mooie meditaties op heilige plekken.

En last but not least, het ontmoeten van en samenleven met Madeleine. De ceremonie van de zomer in Assisië was een laatste en hoge hoogtepunt. Ze is de condensatie van al mijn verlangens m.b.t. vrouwen, en nog veel meer. We zeggen nu al bijna een jaar lang elke dag zeker 20 x I love you en het verveelt nog lang niet. Nee, we hebben niets beters te doen.

Hoogte- en dieptepunten van de komende jaren zijn:

Ik schrijf mijn roman over de ideale vrouw af; het eerste SPRINGLIGHT paasfestival wordt een succes; ik leid een dienst op het Lowlandsfestival; ik moet een bril gaan dragen; het Eigentijds Magazine wordt een belangrijke spreekbuis van eco-spiritueel Nederland; ik ga de politiek in; mijn ouders overlijden kort na elkaar zonder veel lijden; Kirtana, Talia, Grace en ik vlammen nog 1 keer samen en dit vuur wordt op DVD opgenomen; met Madeleine open ik het eerste International Starlight Cafe; een neef scoort een hit; ik wordt op weg naar een lintjesceremonie neergeschoten door de nicht van voormalig premier Balkenende, voeg mij bij mijn dierbare overledenen in de hemel en mag daar in het voorprogramma spelen van de Duane Allman Band, een absoluut HOOGTEPUNT.

Ik ben vast allerlei bijzondere gebeurtenissen, situaties en mensen vergeten in dit overzicht, maar dat heb je als je zo oud bent als ik.

Ik sluit deze laatste BoBrief af met twee verrijzenissen (De spelcorrector is blijkbaar streng christelijk. Het meervoud van verrijzenis bestaat volgens hem niet):

Het BoBeleggingsfonds, dat lange tijd kwakkelde, staat inmiddels op een winst van 5%. En tot slot, het is bijna een wonder, het zal door Madeleine’s supplementen komen, ik begrijp dat je het haast niet zal kunnen geloven en van vreugde door de kamer zal dansen, ik kon het eerst ook niet geloven maar zie het nu ook duidelijk: er komen wat haren terug op mijn reeds vele jaren kale hoofd. Niet veel, een stuk of 9, maar toch.

Laat dit een teken van hoop voor je zijn, op je tocht naar het beloofde land door de woestijn van deze wereld. Ik wens jou en de jouwen alle goeds.

Namaste,

Peter