Artikelen

Peter heeft in de loop van de jaren tal van essays en artikelen geschreven en gepubliceerd. Op uiteenlopende onderwerpen als euthanasie, reïncarnatie, Kriya Yoga, de rol van spirituele organisaties binnen de samenleving, etcetera, liet hij zijn heldere licht schijnen.

Foeballe

Men noemt het wel de belangrijkste bijzaak in het leven. Maar wij jongens, opgroeiend in de jaren ’60 in de buurt van het Zuiderpark, hadden geen idee dat er ook hoofdzaken bestonden. Laat staan dat we wisten welke dat zouden zijn. Behalve in leven blijven - een biologische reflex - en naar school gaan – een nutteloos doch onvermijdelijk ritueel – hielden wij ons met niets anders bezig dan met ‘foeballe.’ Natuurlijk kenden wij de juiste spelling van het woord wel, maar iets dat voortdurend geroepen wordt – uit ramen en deuren, over schoolpleinen, van blok naar blok en van fiets naar fiets – krijgt vanzelf zijn eigen vorm. (Probeer maar eens ‘voetballen’ tegen de wind in te schreeuwen)

Het nieuwe geloof

Tot voor kort, zeg vijftig jaar, wist iedereen wat hij moest geloven. De enige ware waarheden en de enige juiste inzichten aangaande leven en wereld, werden eeuwenlang van generatie op generatie doorgegeven. Er was een boek - wat zeg ik ? een Boek – waar het in principe allemaal in stond. En mocht er behoefte zijn aan toelichting en duiding, dan was een kaste van vriendelijke heren gaarne bereid deze te verschaffen. Het was hun roeping het volk op deze wijze te dienen. En omdat het naast hun roeping ook hun bestaanszekerheid was, zorgden ze er met elkaar voor dat zowel de behoefte aan hun leiding als hun gezag intact bleven. Zij kenden de geschreven en ongeschreven wetten, zij bedachten en hanteerden de symbolen, zij ontwierpen de rituelen en voerden ze uit.

Deskundigen gaan buiten hun boekje

In de discussie rond de hongerstaking van Volkert v.d.G, komen voortdurend deskundigen aan het woord en de pen. Juristen, artsen, ethici. Het ogenschijnlijk gezag, soms zelfs gemak, waarmee deze mensen stellige uitspraken doen over begrippen als dwangvoeding en zelfbeschikking, kan gemakkelijk opgevat worden als een bewijs van hun deskundigheid. Wie echter niet meteen onder de indruk is en de vraag stelt naar de grenzen hun competentie, komt tot de conclusie dat menige deskundige een “deskundige” blijkt op het terrein waarop hij (zelden zij) zich begeeft. Het bontst maken degenen het die in onze geseculariseerde samenleving de rol van pastoor en dominee lijken te hebben overgenomen, de ethici.

Een slechte dood

Doel van dit document (bij gebrek aan een ander woord) is het ter discussie stellen van de validiteit van argumenten in de discussie over euthanasie. Om precies te zijn, in de discussie over wettelijke toelaatbaarheid van levensbeëindiging van psychisch lijdende patiënten door een arts.
De ondertitel “Over de kleren van de keizer” geeft al aan dat naar mijn mening een aantal argumenten en overwegingen van voorstanders van een ruime interpretatie van criteria m.b.t. euthanasie, bij een kritische beschouwing niet overeind blijven.

Herstel normen/waarden is voor zwevers

In het rumoer rond het herstel van normen en waarden ontbreekt merkwaardigerwijs een analyse van het waarom van hun teloorgang. Toch ligt het voor de hand dat zonder een antwoord op die "waarom ?" vraag, het vestigen van oude of desnoods nieuwe waarden een hachelijke onderneming zal zijn. Waarom zouden normen en waarden die relatief kort geleden verlaten zijn, weer omarmd gaan worden ? Een poging om de dinosauriërsstand te herstellen na een komeetinslag, is tot mislukken gedoemd. Met andere woorden: alleen indien er een overtuigende reden voor is, zal het deel van de burgerij dat thans andere normen en waarden hanteert dan de heren Heinsbroek en Balkenende, bereid zijn het eigen gedrag te veranderen. De verzuchting "zo gaat het niet langer" is, wanneer hij door anderen gedaan wordt, voor de mondige c.q. brutale burger geen enkele aanleiding tot zelf-evaluatie.

Incarnatie van Liefde

Op 5 januari 1893 werd in Gorakhpur, in noordoost India, Mukunda Lal Gosh geboren. Dit vierde kind van een echtpaar van de kaste der krijgers (kshatriya) zou later over de hele wereld bekend worden als Paramhansa Yogananda.
Meer nog dan de voorspellingen bij zijn geboorte over de rol van religieus leraar die hem te wachten stond, en meer nog dan de vele verhalen over hoe bijzonder de jonge Mukunda was, geven Yogananda's eigen woorden over zijn babytijd een indicatie van het soort bewustzijn dat in zijn persoon expressie vond: "M'n eerste herinneringen betreffen de anachronistische beelden van een eerdere incarnatie. (...) Het besef niet te kunnen lopen of mijzelf vrijelijk te uiten, vervulde me met weerzin. (...) Mijn heftige emotionele leven nam de geluidloze vorm aan van woorden in vele talen. Temidden van deze innerlijke spraakverwarring raakten mijn oren geleidelijk aan gewend aan de Bengaalse klanken van de mensen om mij heen."

Jezus was een yogi

Bij het overdenken van de mystieke traditie in het christendom ligt het voor de hand om allereerst te kijken naar de mens waar het allemaal mee begon. En dan is de bewering van Paramhansa Yogananda, auteur van de spirituele klassieker ‘Autobigrafie van een yogi’, dat Jezus een yogi was, een mooi uitgangspunt voor een onderzoek.

Meer levend dan dood

Op 10 maart wordt de 50ste verjaardag van de mahasamadhi van Paramhansa Yogananda herdacht. Op 7 maart 1952 verliet de brenger van Kriya Yoga in een conferentiezaal in Los Angeles bewust zijn lichaam. Wie was de auteur van de spirituele klassieker “Autobiografie van een Yogi” ? En wat is nu precies die met een geheimzinnig waas omgeven techniek Kriya Yoga?

Spirituele organisaties: zegen of vloek?

Laten we wel wezen, ze zijn natuurlijk een vloek. Neem nu de katholieke kerk. Van een handjevol enthousiaste discipelen dat de bevrijdende boodschap van hun guru doorgaf, is de kerk gegroeid tot een gigantische organisatie. Met wereldse belangen en bezittingen, tienduizenden betaalde medewerkers, dogma’s, regels, rituelen, strakke hiërarchie, 100% top-down management, een verleden vol schanddaden, enz. enz. Hoeveel miljoenen mensen zijn niet het slachtoffer geworden van de geleidelijke bevriezing van het oorspronkelijk “levende water” waar Jezus over sprak ? Van de neiging om de leden in het gareel te willen houden en oorspronkelijk denken af te wijzen, zelfs te bestraffen ?

Zelfbeschikkingsrecht is een mythe

In de discussie n.a.v. de hongerstaking van Volkert van der G., duikt voortdurend het begrip 'œzelfbeschikkingsrecht' op. Ook rond thema's als abortus en euthanasie wordt het woord gebezigd, en vaak ingezet als een soort joker; een machtswoord bijna. Want wie kan er met goed fatsoen bezwaar maken tegen het fundamentele recht om zelf te mogen beslissen over eigen lijf en leven?